112 - امام عليه السلام ( در بارهء آزمايش بندگان ) فرموده است : 1 - بسا كسى كه باحسان و بخشش ( خداوند ) به او كم كم به عذاب و كيفر نزديك شده ( چون هر چند خدا به او احسان نمايد او به نافرمانى بيفزايد و كفران كند ) 2 - و بسا كسى كه به جهت گفتار نيك ( مردم ) در بارهء او در فتنه و سختى افتاده ( چون خود پسندى او را از سپاسگزارى نعمتهاى خدا كه از جملهء آنها گفتار نيك مردم است در بارهء او باز مى دارد و به عذاب و سختى گرفتار مى گردد ) 4 - و خداوند كسى را مانند مهلت دادن او ( در دنيا ) آزمايش ننمود ( زيرا نعمت زندگى بزرگترين نعمتى است كه بنده به آن آزمايش مىشود ) . 113 - امام عليه السلام ( در بارهء دوست و دشمن خود ) فرموده است : 1 - دو مرد در راه من تباه شدند ( يكى ) دوستى كه ( در دوستيش ) زياده روى كند ( مرا از مرتبهء ولايت بالاتر بداند ) و ( ديگر ) دشمنى كه در دشمنى زياده روى كند ( مقام و منزلت مرا منكر باشد ) . 114 - امام عليه السلام ( در بارهء فرصت از دست دادن ) فرموده است : 1 - از دست دادن فرصت ( اقدام ننمودن به كار در وقت مناسب باعث ) غمّ و اندوه است .